Αγαθή Ρηγοπούλου: 3 Δεκεμβρίου Παγκόσμια ημέρα των ατόμων με αναπηρία. Κάποιοι την θυμουνται μια φορά το χρόνο... Κάποιοι λίγο περισσοτερο...
Ηλειακά Νέα - Νέα & Ειδήσεις από την Ηλεία,Πύργος,Ήλιδα,Ζαχάρω,Ολυμπία.
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ:
Αγαθή Ρηγοπούλου: 3 Δεκεμβρίου Παγκόσμια ημέρα των ατόμων με αναπηρία. Κάποιοι την θυμουνται μια φορά το χρόνο… Κάποιοι λίγο περισσοτερο…

Αγαθή Ρηγοπούλου: 3 Δεκεμβρίου Παγκόσμια ημέρα των ατόμων με αναπηρία. Κάποιοι την θυμουνται μια φορά το χρόνο… Κάποιοι λίγο περισσοτερο…

Άτομο με αναπηρία!! Οχι με ειδικές ανάγκες… Οχι με ειδικές ικανότητες.. Οχι με ιδιαιτεροτητες…ΑΝΑΠΗΡΙΑ είναι η λέξη… Δεν δαγκώνει… Δεν κολλάει… Δεν προσβαλει….

3 Δεκεμβρίου Παγκόσμια ημέρα των ατόμων με αναπηρία. Κάποιοι την θυμουνται μια φορά το χρόνο… Κάποιοι λίγο περισσοτερο…

Εμείς οι γονείς των παιδιων με αναπηρία δεν χρειαζόμαστε την ημέρα αυτή για να γιορτάσουμε. Εγώ προσωπικα γιορτάζω κάθε μέρα οταν ακουω το παληκαρι μου (ενώ δεν έχει λόγο) να λέει την λέξη μαμά μου άπειρες φορές τη μέρα, να χαμογελάει, και η αγκαλιά του να διώχνει ότι στενάχωρο με απασχολεί. Επίσης γιορτάζω κάθε μέρα οταν τα καταπληκτικα παιδια μας μου δείχνουν με τον μοναδικό τρόπο τους την αγάπη τους, με το γλυκό τους χαμογελο την αγκαλιά τους.Οι αναπηρίες των περισσοτερων παιδιών μας δεν φαίνονται ειναι αόρατες..

Κι ομως υπάρχουν αυτά τα παιδιά ζουν ανάμεσα μας. Είναι τα παιδια αυτά που όσο κι αν μεγαλώνουν ηλικιακά παραμενουν παντα παιδια, χρειάζονται παντα την στήριξη μας την φροντίδα μας. Εμείς οι γονείς είμαστε η φωνή τους γιατί δεν μπορουν από μόνα τους να διεκδικήσουν τα αυτονόητα στη ζωή τους. Θέλω για λίγο να σκεφτήτε… Δεν θα σας πω για το 24ωρο μιας μητέρας και ενός παιδιού με αυτισμό, νοητική στέρηση. Θα σας πω απλά αν δεν βγάλουμε τα παιδια μας έξω μια βόλτα μόνα τους δεν μπορούν να το κάνουν, δεν μπορουν να διαχειριστούν τα χρήματα, δεν μπορούν να αυτό εξυπηρετειθουν στις ατομικές ανάγκες υγειηνης, έχουν εκρήξεις που πρεπει να διαχειριστούμε με ηρεμία, υπομονή και αγάπη. Και έρχεται το τέλος της μέρας και έχεις πολλες φορες φτάσει στα όρια της αντοχής σου.

Περνούν τα χρόνια, μεγαλώνεις… Και μια σκέψη σε βασανίζει…. Εχω δικαίωμα να πεθάνω τι θα γίνει αυτό το παιδι;;;Γι’αυτό πρεπει να γίνουν δομές, στέγες υποστηζομενης διαβίωσης που να μπορούν να φιλοξενούνται, εκπαιδεύονται και να περνούν δημιουργικά έτσι ώστε να νιώθουν ενεργά και ισότιμα μέλη. Και οι γονείς να νιώσουν μία σιγουριά και ασφάλεια για τα παιδιά τους.

Όνειρο μου και κάθε μάνας ειναι να δημιουργήθουν στέγες Υποστηρηζομενης διαβίωσης . Ζητάμε τα αυτονόητα.

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: