Η πολιτική ευθύνη των νέων *άρθρο του Γιώργου Σκλαβενίτη
Ηλειακά Νέα - Νέα & Ειδήσεις από την Ηλεία,Πύργος,Ήλιδα,Ζαχάρω,Ολυμπία.
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ:
Η πολιτική ευθύνη των νέων *άρθρο του Γιώργου Σκλαβενίτη

Η πολιτική ευθύνη των νέων *άρθρο του Γιώργου Σκλαβενίτη

  Οι πολιτικές συζητήσεις ατόμων των ηλικιακών κατηγοριών 18-24 και 25-34 ετών σε μεγάλο βαθμό είναι από υποτυπώδεις έως αδιάφορες. Οι νέοι στις μέρες ως επί το πλείστο διακατέχονται από αισθήματα απάθειας έως δυσφορίας για ζητήματα της τρέχουσας πολιτικής επικαιρότητας αλλά και της πολιτικής γενικότερα. Φυσικά υπάρχουν και εκείνοι που εκφράζουν ένα σαφή πολιτικό-ιδεολογικό προσανατολισμό και μπορούμε να τους βρούμε είτε οργανωμένους στις διάφορες κομματικές νεολαίες είτε πρόκειται για εκείνους που ναι μεν έχουν τις πολιτικές τους απόψεις αλλά αρνούνται την οποιαδήποτε ένταξη τους σε κάποιο κομματικό μηχανισμό. Αυτή η αδιαφορία, που χαρακτηρίζει ένα μεγάλο κομμάτι των νέων,  θεωρείται από ορισμένους ως μια δεικτική πολιτική στάση απέναντι στη λειτουργία των πολιτικών σχηματισμών της χώρας μας που δεν είναι πάντα σε θέση να καταλάβουν τα προβλήματα που απασχολούν τις νεότερες γενιές. Η στάση αυτή εκφράζεται κυρίως με την αποχή των νέων από τα κοινά και όχι μόνο με την αποχή τους από εκλόγιμες θέσεις αλλά και από το αναφαίρετο δικαίωμά τους συμμετοχής στις κάθε είδους εκλογικές αναμετρήσεις. Που οφείλεται όμως αυτή η στάση και κατά πόσο είναι ορθή για τις πλέον παραγωγικές και δυναμικές ομάδες του πληθυσμού που πρέπει να είναι οι νέες γενιές.

  Η αποχή των νέων από τα κοινά οφείλεται κυρίως στο τρόπο δράσης των πολιτικών κομμάτων της χώρας αλλά και εν γένει του πολιτικού κόσμου. Επί πολλά χρόνια τα κόμματα αδιαφόρησαν για τις ανάγκες και τα προβλήματα των νέων. Ειδικά κατά τη δεκαετία της οικονομικής κρίσης 2009-2019, πολλοί νέοι είδαν τον πολιτικό κόσμο να αδιαφορεί και τα όνειρά τους να γκρεμίζονται ενώ πολλοί επέλεξαν το δρόμο της μετανάστευσης αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό. Σημαντικό στοιχείο απογοήτευσης των νέων είναι ότι την περίοδο αυτή πολιτικές δυνάμεις που με λαϊκισμό ευαγγελίζονταν την αλλαγή και το διαφορετικό ανερχόμενες στην εξουσία αθέτησαν τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις και υιοθέτησαν πολιτικές αντίθετες από εκείνες που αρχικά υπόσχονταν και που πίστεψε η νέα γενιά. Επιπλέον τα κόμματα τη συγκεκριμένη περίοδο, αλλά και προηγουμένως, δεν επιχείρησαν να προτείνουν ουσιαστικές λύσεις σε ζητήματα όπως η εργασία, η στέγαση, η εκπαίδευση κ.α. που απασχολούν τους νέους αλλά προσπάθησαν με διάφορα επικοινωνιακά συνθήματα να τους προσεταιριστούν μόνο και μόνο για να επεκτείνουν το εκλογικό τους ακροατήριο. Μόνο την τρέχουσα κυβερνητική περίοδο βλέπουμε μια προσπάθεια ουσιαστικής επέμβασης σε κάποια από τα παραπάνω ζητήματα με μέτρα όπως το «Πρώτο Ένσημο» για τους νέους χωρίς εργασιακή προϋπηρεσία, τα προγράμματα στέγασης για τους νέους κ.α., που σίγουρα αποτελούν μια αρχή για την επίλυση κάποιων προβλημάτων αλλά και πάλι συνιστούν κινήσεις που χρειάζονται περεταίρω ενίσχυση. Τέλος σημαντικό στοιχείο της αποξένωσης των νέων από την πολιτική είναι τα πρόσωπα. Τα μεγάλα πολιτικά κόμματα κυρίως αλλά και οι τοπικές παρατάξεις, δημοτικές και περιφερειακές, λιγότερο όμως, όχι μόνο δε προσφέρουν τη δυνατότητα συμμετοχής και ανέλιξης νεότερων στους σχηματισμούς τους αλλά ακόμα και όταν αυτοί μετέχουν, είτε δε τους προσφέρεται δημόσιο βήμα προκειμένου να εκφράσουν τις θέσεις και τις απόψεις τους είτε αυτό περιορίζεται δραστικά προκειμένου να προσφερθεί στα «μεγάλα» και «ιστορικά» στελέχη της εκάστοτε παράταξης. Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε δει και ακούσει στα τηλεοπτικά πάνελ και το ραδιόφωνο τα ίδια και τα ίδια πολιτικά στελέχη και πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί «Μα καλά δε βαρέθηκαν να καλούν τους ίδιους και τους ίδιους»; Και αυτή η αγανάκτηση δεν αφορά μόνο τους νέους αλλά και ανθρώπους μεγαλύτερων ηλικιών που επιζητούν την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας.  

  Είναι όμως η αποχή και η αδιαφορία από τα κοινά οι λύσεις στα προβλήματα των νέων; Η απάντηση είναι σίγουρα όχι. Όσο οι νέοι απέχουν από τα κοινά θα προκύπτουν δύο βασικά αποτελέσματα. Το πρώτο είναι να αποφασίζουν για τη μοίρα και τα προβλήματα τους πολιτικοί που δεν έχουν άμεση επαφή με τα ζητήματα και τους προβληματισμούς τους, ενώ δεύτερο αλλά εξ ίσου αρνητικό είναι να αφήνεται η «πολιτική εκπροσώπηση» των νέων σε περιθωριακά στοιχεία των ακραίων πολιτικών χώρων (άκρα-δεξιά και άκρα-αριστερά), που αποτελούν μια ισχνή μειοψηφία της νεολαίας και τα πολιτικά τους επιχειρήματα περιορίζονται σε διαδηλώσεις «επαναστατικής γυμναστικής» και στην πρόκληση επεισοδίων βίας και καταστροφών.

  Η απάντηση στο πρόβλημα είναι μία και ονομάζεται Συμμετοχή. Από την μεριά τους οι νέοι οφείλουν μέσα από το δημοκρατικό πολίτευμα να μετέχουν στα κοινά. Η συμμετοχή στα κοινά εκφράζεται αρχικά με τη συμμετοχή των νέων στις εκλογικές διαδικασίες αλλά και σε επίσημες διαδικτυακές διαβουλεύσεις νομοσχεδίων. Οι νέοι οφείλουν να επιλέγουν εκείνοι ποιοι θα τους εκπροσωπούν είτε σε εθνικό είτε σε τοπικό επίπεδο αλλά και να καταθέτουν τις απόψεις τους σε νομοσχέδια που τους αφορούν αλλά και γενικότερα. Το δεύτερο και πιο σημαντικό είναι η διεκδίκηση των ίδιων των νέων πολιτικά εκλόγιμων θέσεων. Αυτό μπορεί να επιφέρει αρχικά τη φυσική εκπροσώπηση των νέων στα τοπικά συμβούλια και την εθνική αντιπροσωπεία, δηλαδή τη Βουλή, και την πρόταση πιο ουσιαστικών λύσεων στα προβλήματά τους. Το βασικότερο όμως που θα επιφέρει η συμμετοχή των νέων σε εκλόγιμες θέσεις είναι η ανανέωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Όσο οι νέοι αδιαφορούν ή διστάζουν να διεκδικήσουν την ψήφο όχι μόνο των συνομηλίκων και μικρότερων αλλά και των μεγαλύτερων τόσο τα προβλήματα τους δε βρίσκουν λύσεις και τόσο οι πολιτικές αποφάσεις που αφορούν τη ζωή τους θα αφήνεται σε άτομα που δεν έχουν πάντα και την καλύτερη επαφή με τα ζητήματα που τους αφορούν. Αυτό οφείλουν να το αντιληφθούν και οι ηγετικές ομάδες των πολιτικών σχηματισμών δίνοντας σε νέους και ικανούς ανθρώπους τη δυνατότητα να προσφέρουν τις γνώσεις και το ταλέντο τους προς βελτίωση τόσο των κοινών και νέων προβλημάτων, που προκύπτουν συχνότατα δυστυχώς στις μέρες μας, αλλά και να δώσουν ουσιαστικές, σύγχρονες και επαρκείς λύσεις στα ζητήματα που απασχολούν τις νεότερες γενιές. Η ανανέωση απαιτεί μια δραστήρια νέα γενιά που θα διεκδικεί ένα καλύτερο μέλλον για τον τόπο με «όπλα» τις νέες ιδέες και τις ρεαλιστικές λύσεις όχι μόνο στα ζητήματα που την απασχολούν αλλά προσφέροντας νέα προοπτική σε προβλήματα που ταλανίζουν το σύνολο της δοκιμαζόμενης κοινωνίας μας.

Γιώργος Σκλαβενίτης

Ιδιωτικός Υπάλληλος

Μεταπτυχιακός Φοιτητής του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, Σχολής Πολιτικών Επιστημών, Πάντειο Πανεπιστήμιο                                   

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: