Η υπεύθυνη Διπλωματία και οι σύγχρονες κοινές απειλές *Άρθρο του Γιώργου Σκλαβενίτη
Ηλειακά Νέα - Νέα & Ειδήσεις από την Ηλεία,Πύργος,Ήλιδα,Ζαχάρω,Ολυμπία.
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ:
Η υπεύθυνη Διπλωματία και οι σύγχρονες κοινές απειλές *Άρθρο του Γιώργου Σκλαβενίτη

Η υπεύθυνη Διπλωματία και οι σύγχρονες κοινές απειλές *Άρθρο του Γιώργου Σκλαβενίτη

Η επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να συνταχθεί πλήρως στο πλευρό της αμυνόμενης Ουκρανίας μαζί με τις υπόλοιπες χώρες της Δύσης ικανοποίησε ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού, που βλέπει ακόμα και σήμερα ένα ολόκληρο έθνος να αμύνεται πεισματικά απέναντι στο Ρώσο εισβολέα. Η θέση αυτή όμως, όσο αυτονόητη και αν θεωρείται, προκάλεσε αντιδράσεις στα πολιτικά άκρα της χώρας μας, που με διάφορα λαϊκίστικα συνθήματα προσπάθησαν και προσπαθούν να προβάλλουν την ουδετερότητα ως τη μοναδική σωστή επιλογή απέναντι στον Ρωσο-ουκρανικό πόλεμο.

  Η ελληνική άκρα δεξιά, με κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου, εμφορούμενη από αισθήματα «ρωσοφιλίας» θεωρώντας την απολυταρχική Ρωσία ως μέρος της δημοκρατικής Ευρώπης αντιτάχθηκε στην πολιτική στήριξης της Ουκρανίας με τον κ. Βελόπουλο να χαρακτηρίζει τους Ουκρανούς ως απόγονους των Ναζί σε συνέντευξή του ΕΡΤ τον περασμένο Οκτώβριο. Στον αντίποδα η αριστερά/ακροαριστερά εναντιώθηκε εξίσου απέναντι στην επιλογή αυτή. Το ΚΚΕ, πάντοτε πιστό υποχείριο των μοσχοβίτικων επιλογών (σοβιετικών ή μη), αποχώρησε από τη Βουλή κατά τη μαγνητοσκοπημένη ομιλία του προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, κατηγόρησε το ΝΑΤΟ ως υποκινητή του πολέμου και πραγματοποίησε «αντιπολεμικές» πορείες στην αμερικάνικη πρεσβεία! Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη πλευρά και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας διαφώνησαν με την αποστολή στρατιωτικού υλικού στην Ουκρανία κατηγορώντας τον πρωθυπουργό για επιπολαιότητα ενώ διάφορα άλλα στελέχη κατηγόρησαν την Ουκρανία ως υπαίτια του πολέμου και επικρότησαν την επιλογή της Τουρκίας να αντιταχθεί στην πολιτική κυρώσεων της ΕΕ και των ΗΠΑ. Οι θέσεις αυτές συνεπικουρούμενες από τα δεινά που έχει προκαλέσει ο Ρωσο-ουκρανικός πόλεμος παγκοσμίως με κύρια την ενεργειακή κρίση και τον πληθωρισμό βρήκαν κάποια υποστήριξη σε ένα μέρος της χειμαζόμενης από τα αποτελέσματα του πολέμου ελληνικής κοινωνίας. Δυστυχώς οι λαϊκίστικες αυτές οπτικές όχι μόνο αποκρύπτουν, σκοπίμως ή μη, τις κοινές απειλές που έχουν Ελλάδα και Ουκρανία στα ζητήματα της εδαφικής ακεραιότητας και της εθνικής ανεξαρτησία τους αλλά υιοθετούν την διπλωματία του αλά καρτ που ουσιαστικά αμαυρώνει την εικόνα και την αξιοπιστία της Ελλάδας στο εξωτερικό.

  Η Ελλάδα, όπως και η Ουκρανία, στα ανατολικά της σύνορα έχει να αντιμετωπίσει μια πολεμική απειλή από την Τουρκία, που όπως και η Ρωσία, σε καθημερινή βάση με παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου και θαλασσίου χώρου παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο και επιδιώκει ένοπλα την αλλαγή του εδαφικού καθεστώτος των δύο χωρών. Τα ανεδαφικά επιχειρήματα της τουρκικής ηγεσίας υποστηρίζουν το νεοοθωμανικό «αυτοκρατορικό δικαίωμα» της Τουρκίας να έχει ρυθμιστικό ρόλο στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων όχι με βάση το Διεθνές Δίκαιο αλλά το δίκαιο της ισχύος. Το ίδιο επιχείρημα επικαλείται και ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν απαιτώντας να έχει ρυθμιστικό ρόλο σε περιοχές που ήλεγχε η Ρωσική Αυτοκρατορία του τσάρου Πέτρου Α’ (1682-1725) και η Σοβιετική Ένωση αργότερα.  Η Ελλάδα με το να υποστηρίξει εμπράκτως την Ουκρανία έναντι της Ρωσίας αποδεικνύει έμπρακτα την προσήλωσή της στο Διεθνές Δίκαιο, ως το μοναδικό νόμιμο μέσο επίλυσης των διακρατικών διαφορών, δημιουργεί το απαραίτητο διπλωματικό «έδαφος» ώστε να ζητήσει και να απαιτήσει να τύχει της ίδιας αντιμετώπισης από τη Δύση σε περίπτωση που η Τουρκία πραγματοποιήσει τις πολεμικές απειλές της εναντίον της και απορρίπτει ουσιαστικά τα ανεδαφικά «αυτοκρατορικά δικαιώματα» των απολυταρχικών-αναθεωρητικών δυνάμεων όπως η Ρωσία και η Τουρκία. 

  Το βασικότερο πολεμικό επιχείρημα της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας ήταν η «προστασία» των Ρωσόφωνων πληθυσμών της ανατολικής Ουκρανίας από τις «πολιτικές καταπίεσης» της κυβέρνησης Ζελένσκι. Ανάλογη κατηγορία έχει επιρρίψει και η Τουρκία στην Ελλάδα, κατηγορώντας μας για πολιτικές καταπίεσης απέναντι στην μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης και καταπάτηση της Συνθήκης της Λοζάνης! Την κατηγορία αυτή την απευθύνει η Τουρκία που ουδέποτε εφάρμοσε το καθεστώς αυτονομίας σε Ίμβρο και Τένεδο και εκδίωξε συστηματικά σχεδόν το σύνολο των χριστιανών ελληνικής καταγωγής από τα εδάφη της. Η Τουρκία βαπτίζοντας τουρκική την ελληνική μουσουλμανική μειονότητα απαιτεί να έχει λόγο, όπως και η Ρωσία στις ανατολικές ουκρανικές επαρχίες, ευθέως ή μέσω υποκινούμενων από αυτή συλλόγων και οργανώσεων στη διοίκηση, την εκπαίδευση και τα θρησκευτικά ζητήματα της εν λόγω μειονότητας. Τα παράλογα αυτά αιτήματα δυστυχώς έχουν υποστηριχθεί ακόμα και από μουσουλμάνους βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου, που έχουν παραστεί σε ανάλογες εκδηλώσεις των εν λόγω συλλόγων, με πιο πρόσφατα παραδείγματα τον βουλευτή Ξάνθης του ΠΑΣΟΚ Μπουχράν Μπαράν και τον βουλευτή Ξάνθης του ΣΥΡΙΖΑ Χουσεΐν Ζεϊμπέκ. Η ελληνική υποστήριξη στην Ουκρανία απορρίπτει το «δικαίωμα» αυτόκλητων «προστατών» να επεμβαίνουν στα εσωτερικά ζητήματα της εκάστοτε χώρας και να υποδηλώνουν στα ελεύθερα κράτη πως θα λειτουργούν και υποδεικνύει πως ο μόνος τρόπος διευθέτησης τέτοιου είδους ζητημάτων, εφόσον αυτά υφίστανται πράγματι, είναι η προσφυγή στα Διεθνή Δικαστήρια.

  Η κυβερνητική πολιτική υποστήριξης της Ουκρανίας αναδεικνύει τα εξής ουσιαστικά στοιχεία μιας υπεύθυνης διπλωματίας. Η Ελλάδα προβάλλει έμπρακτα την προσήλωσή της στο Διεθνές Δίκαιο και στηρίζει τον πραγματικά αμυνόμενο ουκρανικό λαό απέναντι σε μία απολυταρχική και αναθεωρητική δύναμη όπως και η Ρωσία. Απορρίπτει τα «αυτοκρατορικά» οράματα και «δικαιώματα» των δυνάμεων αυτών να επεμβαίνουν στο εσωτερικό των ελευθέρων κρατών και να διαμορφώνουν το εδαφικό καθεστώτος ή εσωτερικά ζητήματα κατά το δοκούν. Τέλος απορρίπτει την «ουδέτερη», ουσιαστικά φιλορωσική, διπλωματία ως μία πολιτική που αμαυρώνει την εικόνα της Ελλάδας και της στερεί το προφίλ του πυλώνα ευθύνης και πραγματικής σταθερότητας και αποτροπής στον ταραχώδη χώρο της Ανατολικής Μεσογείου δημιουργώντας παράλληλα το «διπλωματικό προηγούμενο» για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται οι πάσης φύσεως αναθεωρητικές δυνάμεις.    

Γιώργος Σκλαβενίτης

*Ιδιωτικός Υπάλληλος, Μεταπτυχιακός Φοιτητής Παντείου Πανεπιστημίου, Σχολής Πολιτικών Επιστημών, Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας.          

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: