Ηλειακά Νέα - Νέα & Ειδήσεις από την Ηλεία,Πύργος,Ήλιδα,Ζαχάρω,Ολυμπία.
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ:
Q&A ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ, ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Q&A ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ, ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Q&A ΣΚΗΝΟΘΕΤΩΝ, ΤΕΤΑΡΤΗ 15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Κάθε μέρα οι σκηνοθέτες που διαγωνίζονται στο Φεστιβάλ Δράμας δίνουν ραντεβού με το κοινό (θεατές, επαγγελματίες της οπτικοακουστικής βιομηχανίας, δημοσιογράφους) για να μιλήσουν για την ταινία τους που έχει προβληθεί το προηγούμενο βράδυ και να απαντήσουν σε ερωτήσεις, στο πιο φρέσκο και πολυαναμενόμενο ραντεβού του φεστιβάλ που επιμελείται ο δημοσιογράφος Δημήτρης Πάντσος.

Να τι είπαν στο κοινό του Φεστιβάλ για την δουλειά τους, σήμερα Τετάρτη:

*Στο αεροδρόμιο (Μιχάλης Μαθιουδάκης)

«Σε ένα ταξίδι μου στην Πάρο βρέθηκα στο αεροδρόμιο, το οποίο μου έκανε μεγάλη εντύπωση –θυμάμαι πως τότε δεν υπήρχε κανείς να μας ελέγξει. Κατάλαβα πώς λειτουργούν τα μικρά επαρχιακά αεροδρόμια, ένοιωσα πως υπάρχει μια μοναξιά εκεί, και κάπως έτσι εμπνεύστηκα τον ήρωά μου. Έφτιαξα μια ταινία με στόχο αυτός που θα την δει να περάσει καλά, με χιούμορ, δεν είχα πρόθεση να κάνω κάτι βαθυστόχαστο –τώρα τι θα εισπράξει ο καθένας που θα την δει είναι μια άλλη ιστορία. Προέκυψε μια κωμωδία, αυτό μου βγήκε, ο καθένας δημιουργεί σύμφωνα με τις καταβολές του (λχ.μπορεί να τον επηρέασε το ότι μικρός έβλεπε Κωσταντάρα). Δεν ξέρω αν εμένα θα μου έβγαινε να γυρίσω κάτι άλλο».

*Flik flok (Αγγελική Παρδαλίδου)

«Η ταινία, μέχρι το δεύτερο twist, βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά. Όταν ήμουν φοιτήτρια, ένας γνωστός μου είχε βιώσει κάτι ανάλογο –διάβασε κάποια μηνύματα που δεν έπρεπε να είχε διαβάσει. Και αντί να αντιδράσει όπως θα περίμενε κανείς, υποδέχτηκε την κοπέλα του με ένα ρομαντικό τραπέζι…Βέβαια στην ταινία μου άλλαξα το τέλος. Πρόκειται για ένα θεατρικό μονόπρακτο που κλήθηκα να γράψω για το Ίδρυμα Κακογιάννης. Ήταν η πρώτη μου ταινία και δεν ξέρω πώς θα ανταποδώσω στον πρωταγωνιστή μου, τον Γιώργο Καραμίχο, την βοήθειά του. Η πανδημία επηρέασε πολύ τις ερωτικές σχέσεις. Όλα διογκώθηκαν στο λοκντάουν. Όσοι τα πάνε καλά, περνάνε πολύ καλά, κι όσοι έχουν κακή σχέση, περνάνε χάλια. Δεν είναι τυχαίο το πώς αυξήθηκαν τα διαζύγια».

*Apallou (Νίκος Αυγουστίδης)

«Ανέκαθεν με απασχολούσε το θέμα του Ξένου, του ανοίκειου, το πώς αδυνατούμε να το αποδεχτούμε, και πώς αντιδρά μια ομάδα ανθρώπων απέναντί του. Η ταινία είναι εν μέρει βιωματική καθώς γυρίστηκε στο χωριό μου στη Χίο. Εξάλλου, αν εξαιρέσεις τους δύο ηθοποιούς, όλοι οι άλλοι είναι κάτοικοι του χωριού. Ο εγγονός επιστρέφει από την Αμερική στο χωριό του, και ο παππούς, που δεν ζει πια, αισθάνεται την ανάγκη να επιστρέψει, να τον δει και να τον χαιρετήσει μια τελευταία φορά, αλλά αυτή η επιστροφή δημιουργεί μια αντιστροφή των κανόνων της φύσης – έτσι, βλέπουμε ας πούμε, μια κατσίκα του χωριού, να πετάει. Όμως το χωριό είναι σκληρό: λιθοβολεί τον παππού. Κι ας υπήρξε δικός τους. Διότι, ποιος είναι ο απόλυτος ξένος για μια κοινωνία; Αντιδράμε σε οτιδήποτε μας φαίνεται ξένο, λχ έναν Αμερικάνο, έναν αλλοδαπό, έναν μετανάστη, έναν πρόσφυγα, όπως αυτοί που φτάνουν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, αλλά κάποιες φορές ο τρόμος πηγάζει από το οικείο περιβάλλον, είναι παλιός γνώριμος. Γιατί πολύ απλά ο απόλυτος ξένος είναι ο θάνατος». Στην παρουσίαση παρών ήταν και ο νεαρός πρωταγωνιστής της ταινίας Μικές Γλύκας.

*Luxenia (Δήμητρα Κονδυλάτου)

«Έχω δουλέψει στην τουριστική βιομηχανία και έχω συναντήσει πολλές γυναίκες στα τουριστικά επαγγέλματα. Κάποια στιγμή, καθώς ασχολούμαι με τα εικαστικά, οργάνωνα ένα πρόγραμμα φιλοξενίας καλλιτεχνών και μια φίλη μου έφερε το σχέδιο ενός ανανά, λέγοντάς μου πως ο ανανάς αποτελεί το σύμβολο της φιλοξενίας. Ο ανανάς είναι ένα βασικό στοιχείο της ταινίας, η οποία τοποθετείται χρονικά στο κλείσιμο της σεζόν, που η κούραση είναι μεγαλύτερη. Μιλάμε συνεχώς για ανάπτυξη, για αύξηση του τουρισμού, αλλά ξεχνάμε την κοινωνική διάσταση, το πώς λειτουργεί στην πράξη όλο αυτό. Πέραν της εκμετάλλευσης, της κούρασης των εργαζομένων, με ενδιέφερε η συναισθηματική διάσταση του πράγματος. Μιλάμε για την ελληνική φιλοξενία, που λένε ότι είναι στο DNA μας, αλλά αυτό που τελικά κυριαρχεί είναι η εμπορευματοποίηση».

*Souls all unaccompanied (ΓιώργοςΤελτζίδης)

«Θεωρώ πως πρέπει να κάνουμε ταινίες για τα πράγματα που γνωρίζουμε καλά. Ίσως γι’ αυτό οι χαρακτήρες και των προηγούμενων ταινιών μου να έχουν κάποια κοινά μεταξύ τους. Σε όλες τις ταινίες μου πάντως, οι χαρακτήρες καλούνται να πάρουν μια απόφαση υπό πίεση. Ήμουν τυχερός με τον μικρό πρωταγωνιστή μου διότι είναι πολύ δύσκολο να βρεις έναν πιτσιρικά να παίζει -και να μην παίζει σαν πιτσιρικάς. Κάναμε καστ σε δομές φιλοξενίας και μια μέρα τον είδα να έρχεται μέσα στην τρέλα και τη χαρά. Ήταν πάντα πολύ ώριμος και θαρραλέος. Στις ταινίες μου επιδιώκω την χαμηλότονη αφήγηση, την χαλαρή αφήγηση ενός διηγήματος. Καθώς έκανα την έρευνά μου, αντιλήφθηκα πως πολλά ασυνόδευτα προσφυγόπουλα στην Ελλάδα δυστυχώς εκδίδονται για ένα μεροκάματο. Και πως στους ξενώνες απλώς κοιμούνται και τρώνε, κατά τ’ άλλα τα παιδιά αυτά είναι μόνα τους… Συνάντησα ένα χάος γενικά».

*LandofGlory (BorbalaNagy), Γερμανία.

Την σπουδαστική ταινία του σκηνοθέτη, εκπροσώπησε ο διευθυντής φωτογραφίας Μόριτζ Φρίζε ο οποίος εξήγησε πως «η ταινία διαδραματίζεται σε ένα σχολείο την μέρα της επίσκεψης του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας. Ένα κορίτσι προετοιμάζει την ομιλία του, τελικά όμως όταν βγαίνει στη σκηνή κάνει τη δική της μικρή επανάσταση διαβάζοντας το ποίημα ενός διάσημου Ουγγαρέζου αριστερού ποιητή. Η ταινία χρειάστηκε 1,5 χρόνο μοντάζ και μόλις 15 λήψεις, αλλά απαιτήθηκαν πολλές πρόβες ενώ ο συντονισμός τόσων ηθοποιών υπήρξε περίπλοκος».

hetower (SuncanaBrkulj), Kροατία

Η ταινία της ξεκινά από τη βάση ενός πύργου και, χρησιμοποιώντας διαφορετικές τεχνικές animation, φτάνει μέχρι την κορυφή. «Είναι μια ταινία γυρισμένη με μονοπλάνο. Λατρεύω τη μουσική, το animation, τον ρυθμό, την αρχιτεκτονική και θέλησα όλα αυτά να τα συνδυάσω στην ταινία». Η δουλειά της έφτασε μέχρι το σπουδαίο φεστιβάλ animation του Ανεσί (κάτι σαν τις Κάννες του animation) στο οποίο βρέθηκε δύο φορές. Έχοντας συνηθίσει να δείχνει τη δουλειά της εν μέσω πανδημίας, της φαίνεται, όπως είπε, περίεργο να βρίσκεται στη Δράμα, σε φυσικούς χώρους.

Για το Γραφείο Τύπου

Ευάννα Βενάρδου

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Εδώ, μπορείτε να επιλέξετε τις φωτογραφίες των ταινιών από όλα τα τμήματα του 44ου Φεστιβάλ Δράμας:

https://www.dropbox.com/sh/pw7k95yjbs8yvo3/AAB-bHERXzGP1r08lM5CGRtka?dl=0

«Describe the movie you want to do: Pitching – The necessary evil»

Masterclass με την σκηνοθέτρια και επικεφαλής του Εκπαιδευτικού Προγράμματος του DISFF Βαρβάρα Δούκα

Στο πλαίσιο των masterclasses που πραγματοποιούνται φέτος στο 44ο DISFF η σκηνοθέτρια και επικεφαλής του Εκπαιδευτικού Προγράμματος του φεστιβάλ Βαρβάρα Δούκα μίλησε το μεσημέρι της Τρίτης στο θερινό κινηματογράφο «Αλέξανδρος» για το pitching, «το απαραίτητο “’κακό’’», όπως το χαρακτηρίζει η ίδια, στο σύμπαν των απανταχού μικρομηκάδων, συνομιλώντας με νέους κινηματογραφιστές από όλο τον κόσμο: από την Ελλάδα και την Κύπρο, τη Σερβία, τη Σουηδία και τις ΗΠΑ που βρίσκονται στη Δράμα, αλλά και από την Νότια Αφρική, την Ινδία, την Αίγυπτο, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ισπανία, την Αρμενία, το Καμερούν και την Πορτογαλία που συμμετείχαν διαδικτυακά.

Κατά τη διάρκεια των ωριαίου masterclass η Βαρβάρα Δούκα παρουσίασε τη φιλοσοφία του pitching, μίλησε για τις θεμελιώδεις αρχές του και την χρησιμότητα της μεθοδολογίας του, ενώ απάντησε σε δεκάδες ερωτήσεις των νέων κινηματογραφιστών που συμμετείχαν και τους έδωσε χρήσιμες συμβουλές, προκαλώντας τους κυρίως να αναρωτηθούν για το κίνητρο που τους οδηγεί να κάνουν μία ταινία –«γιατί μιλάει αυτό το θέμα μέσα μου, σε τι με αφορά, που βρίσκομαι εγώ μέσα στην πλοκή, τελικά γιατί θέλω να κάνω αυτήν την ταινία;» –τονίζοντας ότι η αυθεντικότητα μιας ιδέας είναι το κέντρο ενός καλού pitch.

«Το  pitching είναι το απαραίτητο “κακό’’. Είναι το νευρικό, αλλά και επίμονο ξωτικό που γαργαλάει την τεμπελιά και τη συμμόρφωσή σας σε έναν σκοπό…. Μπορεί όμως να αποδειχθεί το στοιχείο που χρειάζεστε για να αναπτύξετε την ταινία σας», τόνισε ξεκινώντας την εισήγησή της. Σύμφωνα με την κ. Δούκα, το pitching δεν αντιμετωπίζεται από τους εκπαιδευτές του Φεστιβάλ Δράμας μόνο ως ο τρόπος εξεύρεσης χρημάτων ή προώθησης των σχεδίων αλλά «και για να βελτιώσει ο δημιουργός τις δυνατότητες της ιστορίας του ως προς το κοινό που απευθύνεται, ως το εργαλείο για να επεξεργαστούμε τις ιδέες, να εμβαθύνουμε στις ιστορίες, να γνωρίσουμε καλύτερα τους χαρακτήρες και να μάθουμε να χρησιμοποιούμε λιγότερες λέξεις για να παρουσιάσουμε τις επιθυμίες μας και τα όνειρα μας…».

Να σημειωθεί ότι ναυαρχίδα του Εκπαιδευτικού Προγράμματος (Lab) του DISFF παραμένει το Drama Pitching Lab, που επιμελείται η Βαρβάρα Δούκα και λειτουργεί εδώ και 8 χρόνια, από το οποίο έχουν παραχθεί περισσότερες από 20 ταινίες μικρού μήκους, ταινίες οι οποίες έχουν μια αξιοσημείωτη πορεία σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Στόχος του φεστιβάλ είναι αυτές οι δράσεις να αναπτυχθούν καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, γι’ αυτό και ο ετήσιος προγραμματισμός του  Lab  περιλαμβάνει πλέον μια σειρά από εργαστήρια, προβολές και masterclasses.

Καθώς το Φεστιβάλ Δράμας κρίνει επιτακτική την ανάγκη στοχευμένων εκπαιδευτικών δράσεων ειδικά στους τομείς του σεναρίου και του development, φέτος για πρώτη φορά εντάχθηκαν στο πρόγραμμα του, masterclasses τα οποία, όπως εξηγεί η Β. Δούκα, «απευθύνονται σε όλο το industry, γι’ αυτό αρχίζουν ακριβώς μετά τα Q&A των σκηνοθετών και το μάθημα του Pitching Lab, και καλούνται να ενώσουν όλη την εβδομάδα, τους εκπαιδευόμενους στο Εργαστήριο Pitching, τους καλεσμένους σκηνοθέτες και παραγωγούς στο φεστιβάλ και τους επισκέπτες της πλατφόρμας (σ.σ. θυμίζουμε ότι τα masterclasses παρουσιάζονται και σε live streaming), για να μοιραστούν από κοινού τη γνώση των εκπαιδευτών μας (σ. σ. φέτος είναι οι Βαρβάρα Δούκα, Τζωρτζίνα Κακουδάκη, Στάθης Παρασκευόπουλος, John Stephens, Sari Volanen). Όλη την εβδομάδα, ακολουθήθηκε η σειρά: σενάριο (με τον Παναγιώτη Ιωσηφέλη), οδηγίες για το τι είναι Pitching (με εμένα), τι σημαίνει με μία φράση μόνο να μπορείς να περιγράψεις την ιδέα σου (από τον John Stephens και τη Τζωρτζίνα Κακουδάκη την Τετάρτη), πληροφορίες από τους sales agents (την Πέμπτη) και φυσικά το Pitching Forum (την Παρασκευή) για να οδηγηθούμε το Σάββατο σε μία ‘δημιουργική’ έξοδο, με τον Μενέλαο Καραμαγγιώλη για νέες δυνατότητες στην οπτική του “δημιουργώ μία ταινία”».

Πηγαίνοντας, δηλώνει η Βαρβάρα Δούκα «προς νέες ταινίες και νέες ιδέες, σε νέες δεξαμενές θεματολογίας, σε έναν κόσμο που αλλάζει, αυτό που διαπιστώνω είναι ότι μπορεί οι μέθοδοι παραγωγής να αλλάζουν, τα εργαλεία να εξελίσσονται, η κινηματογραφική γλώσσα να αποκτά καινούριες διαλέκτους, η αλήθεια παραμένει όμως μόνο μία: Όλοι –και λέγοντας όλοι, εννοώ και τους παραγωγούς και το κοινό– δε χρειάζονται τίποτε άλλο παρά μία καλή ιστορία… Τι είναι καλή ιστορία; Αυτή που τους συν-κινεί… Δηλαδή αυτή που βάζει σε κίνηση, το μυαλό, το συναίσθημα, τη ψυχή τους…. Για να το πετύχουμε αυτό χρειάζεται να διευρύνουμε τους ορίζοντες μας, να ταξιδέψουμε, να γνωρίσουμε, να διαβάσουμε ή να δούμε ιστορίες άλλων, και αυτό είναι η εκπαίδευση… Το κυριότερο όμως ταξίδι χρειάζεται να το κάνουμε προς τον εαυτό μας. Αυτόν θα συναντήσουμε σε κάθε ιστορία που θέλουμε να κάνουμε ταινία και με αυτόν θα δώσουμε τις μεγαλύτερες μάχες…

Εκπαίδευση σημαίνει μαθαίνω να επικοινωνώ – Επικοινωνώ σημαίνει γνωρίζω τον εαυτό μου».

Αίθρια Λογοτεχνικά Απογεύματα

Τρίτη 14 Σεπτεμβρίου

Με την παρουσίαση του περιοδικού λογοτεχνίας και λογοτεχνικής κριτικής «ΘΕΥΘ – Οι δύο όψεις της γραφής» και του φωτογραφικού λευκώματος «Η Δράμα των προσφύγων», συνεχίστηκαν τα Αίθρια Λογοτεχνικά Απογεύματα στο πλαίσιο του 44ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Η υπεύθυνη του προγράμματος Πολύνα Μπανά αναφερόμενη στην τοποθεσία που πραγματοποιούνται φέτος τα «Αίθρια Λογοτεχνικά Απογεύματα», υπογραμμίζοντας την γειτνίαση του Πολυχώρου «Ελευθερία» με τον κινηματογράφο «Ολύμπια», σημείωσε πως: «…η λογοτεχνία και ο κινηματογράφος βασιζόμενοι αμφότεροι στην τέχνη, αποτελούν καλλιτεχνικώς “συγκοινωνούντα δοχεία” και δεν παύουν να αλληλοεπιδρούν και να αλληλοτροφοδοτούνται».

Το περιοδικό «ΘΕΥΘ- Οι δύο όψεις της γραφής» το οποίο εκδίδεται στη Θεσσαλονίκη, έχει συνδιευθύντριες τη Ζωή Σαμαρά, συγγραφέα και ομότιμη καθηγήτρια της Θεωρίας της Λογοτεχνίας και του Θεάτρου του Α.Π.Θ και τη Μαρία Λιτσαρδάκη, συγγραφέα και αναπληρώτρια καθηγήτρια Γαλλικής Λογοτεχνίας του Α.Π.Θ.

Για το περιοδικό, που αριθμεί συνολικά μέχρι σήμερα 13 τεύχη, μίλησε η κα Μαρία Λιτσαρδάκη, η οποία ξεκίνησε λέγοντας: «Στο Φαίδρο του Πλάτωνα ο Σωκράτης αφηγείται το μύθο του Θευθ, ‘’κάποιου παλιού θεού’’, που γεννήθηκε στην Αίγυπτο. Πολυτάλαντος, όπως ο δικός μας Ερμής, ο Αιγύπτιος θεός επινόησε, μεταξύ άλλων, τους αριθμούς και τα γράμματα. Ενώπιον του βασιλιά Θαμούν, ο Θευθ εκθειάζει τις αρετές της γραφής, φάρμακο της μνήμης, με τη δύναμη να κάνει τους Αιγυπτίους σοφότερους και ικανότερους να θυμούνται. Ο βασιλιάς, θεός και ο ίδιος, έχει μια απρόσμενη αντίδραση. Θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο, απαντά, τα γράμματα θα προκαλούν λήθη, εφόσον η μνήμη δεν θα ασκείται. Η γραφή δεν είναι φάρμακο μνήμης, αλλά υπενθύμισης, ‘’ουκούν μνήμης αλλ’ υπομνήσεως φάρμακονεύρες’’, του λέει».

Η κα Λιτσαρδάκη αναφερόμενη στη δομή του περιοδικού σημείωσε πως στηρίζεται στον άξονα: ένα πρώτο μέρος απαρτίζεται από αδημοσίευτα κείμενα ποίησης και πεζού λόγου (κυρίως διήγημα ή απόσπασμα μυθιστορήματος). Η ενότητα αυτή εμπλουτίζεται συχνά από την άλλη μορφή αναδημιουργίας, που είναι η μετάφραση, με κείμενα ξένων ποιητών ή συγγραφέων, σε φρέσκιες ελληνικές μεταφράσεις. Ένα δεύτερο μέρος φιλοξενεί την κριτική, το δοκίμιο αλλά και συνεντεύξεις δημιουργών που μιλούν για το έργο τους.

Το «Θευθ» δεν έχει ούτε χορηγούς ούτε διαφημίσεις, όπως άλλα περιοδικά του λογοτεχνικού χώρου, μοναδικό του στήριγμα είναι η ιδέα/αρχή της προσφοράς. Αφενός η προσφορά των ποιητών, κριτικών, συγγραφέων που καταθέτουν τα κείμενά τους και αφετέρου η προσφορά έργου που γίνεται για να στηθεί από τη συντακτική ομάδα και τον εκδότη, τον κ. Κιντάπογλου των εκδόσεων «Ρώμη».

Η παρουσίαση του περιοδικού, έκλεισε με τον ίδιο τρόπο που άνοιξε. Με την ανάγνωση ποιημάτων και λογοτεχνικών δοκιμίων από την κα Μαρία Κασμερίδου.

Η εκδήλωση συνεχίστηκε με την παρουσίαση του φωτογραφικού λευκώματος «Η Δράμα των προσφύγων- Αφιέρωμα μνήμης» των φιλολόγων Γεωργίας Μπακάλη και Δημήτρη Σφακιανάκη. Το βιβλίο εκδόθηκε το 2019 και αποτελεί ιδιωτική έκδοση.

Αναφερόμενος στο βιβλίο, ο κ. Δημήτρης Σφακιανάνης τόνισε ότι «ξεκίνησε ζητώντας από παλαιούς Δραμινούς να προσφέρουν φωτογραφικό και άλλο χρήσιμο υλικό για την έκδοση του» και, παράλληλα, σημαντικό ρόλο έπαιξε και το αρχείο της ιστορικής εφημερίδας «Θάρρος» που εκδιδόταν στη Δράμα. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η ανταλλαγή των πληθυσμών από το 1922 και μετά. Σημαντικά στοιχεία για την πληθυσμιακή σύνθεση της Δράμας σύμφωνα με μια απογραφή του 1913 έδωσε η κα Μπακάλη σημειώνοντας πως «εκείνη την περίοδο υπήρχαν 50.000 μουσουλμάνοι, 29.000 Έλληνες και 600 Εβραίοι», κάνοντας μία αντιπαραβολή με το έτος 1924 που η περιοχή δέχθηκε 95.000 πρόσφυγες από τον Πόντο, τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη.

Σημαντική αναφορά έγινε από τον κ. Σφακιανάκη στον τρόπο με τον οποίο έγινε η κατανομή των προσφύγων στις ορεινές και στις πεδινές περιοχές της Δράμας, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με αποτυχία, βάσει της επαγγελματικής τους ιδιότητας. Ο κ.Σφακιανάκης τόνισε επίσης και την ανθρωπιστική πλευρά του ζητήματος της εγκατάστασης των προσφύγων, καθώς οι κρατικές δομές υγειονομικής περίθαλψης εκείνη την εποχή ήταν ανύπαρκτες με αποτέλεσμα να οργανώνονται δράσεις ανθρωπιστικής βοήθειας κυρίως από φιλανθρωπικά σωματεία των Η.Π.Α και τον Ερυθρό Σταυρό.

Όπως οι ίδιοι οι συγγραφείς αναφέρουν στο προλογικό σημείωμα του λευκώματος: «…Το αφιέρωμα αυτό είναι ένα οδοιπορικό στον χώρο και τον χρόνο, σε πρόσωπα και πράγματα της τοπικής ιστορίας μας. Μία απόπειρα αποκωδικοποίησης της ταυτότητάς μας. Το βιβλίο χωρίζεται σε τρεις ενότητες. Στην πρώτη επιχειρείται μια εξιστόρηση της περιπέτειας του ξεριζωμού από την προγονική γη και του αγώνα για το ρίζωμα στη νέα πατρίδα. Στη δεύτερη ενότητα προβάλλεται, μέσα από επιλεγμένες φωτογραφίες, ο δημιουργικός μόχθος για επιβίωση και προκοπή των προσφύγων πρώτης και δεύτερης γενιάς. Τέλος, στην τρίτη ενότητα παρουσιάζονται πτυχές της προσφυγικής αποκατάστασης μέσα από πρωτογενείς πηγές».

Για το Γραφείο Τύπου

Μαρίνα Αγγελάκη

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

Εδώ, μπορείτε να επιλέξετε τις φωτογραφίες των ταινιών που θέλετε από όλα τα τμήματα: του 44ου Φεστιβάλ Δράμας

https://www.dropbox.com/sh/pw7k95yjbs8yvo3/AAB-bHERXzGP1r08lM5CGRtka?dl=0

Περισσότερες πληροφορίες:

info@dramafilmfestival.gr(Γραμματεία Φεστιβάλ Δράμας)

Γραφεία Δράμας: τηλ. 25210 47575

Γραφεία Αθήνας: τηλ. 210 3300309


Drama International Short Film Festival

Ευάννα Βενάρδου

ΥπεύθυνηΓραφείουΤύπου

EvannaVenardou

Press Office

Τ: +30 6932 906657

dramafilmfestival.gr/ 

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: