Ηλειακά Νέα - Νέα & Ειδήσεις από την Ηλεία,Πύργος,Ήλιδα,Ζαχάρω,Ολυμπία.
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ:
Το Ελληνικό φαινόμενο ωθεί το ερώτημα της υπαρκτικής επιβίωσης της κοινωνίας και του κράτους.

Το Ελληνικό φαινόμενο ωθεί το ερώτημα της υπαρκτικής επιβίωσης της κοινωνίας και του κράτους.

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΤΣΑΜΗ

40 χρόνια μετά την πλήρη ένταξη της Ελλάδας στο πλαίσιο της Ενωμένης Ευρώπης, αν κάποιος παρατηρήσει με  διάθεση  αποκρυπτογράφησης το «εθνικό στυλ», δύσκολα  θα καταλήξει να πει ότι αποτελούμε μια  περιφερειακή εκδοχή του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι.

Η  Ευρωπαϊκή Ένωση περισσότερο λειτούργησε  ως εναλλακτική λύση  ασφαλείας για την δημιουργία ενός νέου εθνικού μύθου  κομμένου και ραμμένου στα μέτρα της  εγχώριας πολιτικής και οικονομικής ελίτ. 

Στο πλαίσιο αυτό  συνέθεσαν μια μικρή δόση  Ευρωπαϊσμού  με μια πολυκατευθυντική δόση μακρινού ιστορικού, όχι για την αντικατάσταση του πρωτοτύπου με ένα σύγχρονο αντίγραφο, αλλά για να  δημιουργηθεί  μια  «αυτοπροσωπογραφία» στο πραγματικό και μια μετα – κατασκευή  στο φανταστικό.

 Η εν λόγω μη  εξουσιοδοτημένη κατεύθυνση  καθορίζει  εδω και δεκαετίες κάθε σχήμα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, με άμεσο αποτέλεσμα η σχηματοποίηση στην συνείδηση να στερείται του καθεστώτος της πραγματικότητας. 

Αυτό το παιχνίδι νοήματος με την αντικατάσταση των εννοιών  απο μια διακοσμητικού χαρακτήρα «ιδεολογία», που παρήγαγε «κάλπικους παράδες» και όχι αξίες, περιόρισε την συλλογική αντίληψη  και καλλιέργησε μια  νοοτροπία διαποτισμένη με  έναν  επικοινωνιακό  ψευτοελιτισμό,  του οποίου χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο  τρόπος σκέψης  που προωθήθηκε μέσω  διάσημων lifestyle περιοδικών,  για να «ξεβλαχέψει» ντε και καλά την ελληνική κοινωνία. 

Δλδη, βασικός φορέας μετάδοσης παιδείας  δεν  ηταν- είναι το καθηλωμένο σε χειμερία νάρκη εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά οι  τυχοδιωκτικού χαρακτήρα γραμμές σκέψης που έδινε- δίνει η υποκειμενικότητα της κυρίαρχης ελίτ. 

Αυτή η  virtual  ταυτότητα «εικόνας» και «συμπεριφοράς» χαρακτηρίζει και στις μέρες μας την πολιτική και κοινωνική ροή, υποτάσσοντας όλα τα άλλα «κύματα» νοημάτων εσωτερικής και εξωτερικής προέλευσης στον πρωτόγονο προσανατολισμό της πολιτικό – οικονομικής ελίτ, ο οποίος, ως προσατολισμός, είναι ένα σύστημα οργάνωσης που δεν αγγίζει την  πραγματικότητα  της κυρίαρχης τάξης. 

Συμπέρασμα :Αν σήμερα προσπαθήσουμε να κοιτάξουμε «πίσω απο την κουρτίνα» θα δούμε να περατώνεται, με  ελεύθερη πτώση, ένας μεγάλος και ιδιαίτερα αυτοκαταστροφικός  ιστορικός κύκλος δημόσιου βίου, χωρίς την ίδια στιγμή να φαίνεται στον ορίζοντα ασφαλής διέξοδος, δεδομένου ότι και το κοινωνικό καύσιμο, δλδη το πραγματικό εισόδημα  μιας μεγάλης μερίδας του πληθυσμού, βρίσκεται  σε σταθερή  προς τα κάτω πορεία χωρίς προοπτική επαναφοράς. 

Παράλληλα, σε σοβαρή κρίση ταυτότητας βρίσκεται και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μετά το Brexit,( η Ευρωπαϊκή Ένωση) προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της, με οδηγό την Γερμανία και συνοδηγό την Γαλλία, χωρίς  μέχρι στιγμής να έχει  κατασταλάξει  για την μορφή  που θα πάρει η «νέα κανονικότητα» σε έναν εντελώς νέο πολυκεντρικό  κόσμο  που δοκιμάζεται και απο σοβαρή κρίση  συντονισμού, κάτι που φαίνεται καθαρά και στο ζήτημα του αντί-covid εμβολιασμού. 

Το «χτίσιμο» της εσωτερικής κατεύθυνσης,  ο χαρακτήρας της διατλαντικής σχέσης, η σχέση της ΕΕ με την  Ρωσία και την Κίνα, αλλά και την σύμμαχο στο ΝΑΤΟ Τουρκία βρίσκονται σε φάση διαβούλευσης μετά και την εκλογή του νέου προέδρου, Τζο Μπάιντεν, στις ΗΠΑ. Αυτό το εκρηκτικό μείγμα πραγμάτων σε συνδιασμό με το δημογραφικό πρόβλημα και το γεγονός ότι η Ελλάδα ήταν την προηγούμενη δεκαετία ο αδύναμος κρίκος της ΕΕ, ωθούν μια πορεία αυτοκαταστροφής. 

Η Ελλάδα, σε εθνικό επίπεδο, αλλάζει γρήγορα  προς την κατεύθυνση της άμορφης μάζας  επειδή απο την μια πλευρά έχουν εξαντληθεί οι επιλογές, οταν την ίδια στιγμή και οι κοινωνικές αντιστάσεις βρίσκονται σε εντελώς λάθος κατεύθυνση  επειδή το «φανταστικό» που καλλιεργήθηκε για δεκαετίες μειώνει συμαντικά την ικανότητα  της κοινωνίας για δράση  στο  πεδίο των συλλογικών  εκφράσεων, εξέλιξη η οποία φαίνεται και από το γεγονός ότι και η πανδημία  και οι τουρκικές προκλήσεις αρχίζουν να μην είναι προτεραιότητα για όλο και περισσότερους. 

Λαμβάνοντας τώρα υπόψη όλα τα παραπάνω, τον αυτοκτονικό τρόπο που λειτούργησε  η Ελλάδα συλλογικά σε παλαιότερες κρίσιμες στιγμές ( μικρασιατική καταστροφή, εμφύλιο, Σεπτεμβριανά (1955), Κυπριακό (1974) υπαγωγή στις ρυθμίσεις του ΔΝΤ, κτλ)  και επίσης το γεγονός ότι η  κατάσταση κρίσης  έχει κατακλύσει όλες τις πτυχές της δημόσιας ζωής, με ότι αυτό συνεπάγεται για τα συμφέροντα τα ατομικά, της χώρας και της κοινωνίας,  ο όρος εθνική ασφάλεια  δεν είναι καλή ιδέα αν συνεχίσει να καθορίζεται απο τις γραμμές σκέψης  του παρελθόντος. 

Αν δεν  προκύψει  εντός της Δημοκρατίας πλαίσιο ιδεολογικής και μεθοδολογικής βάσης  για να συστηματοποιήσει  υπέρ της  ατομικής,  της κοινωνικής και της εθνικής ασφαλείας  την «κίνηση» του  παρόντα χρόνου και επειδή οι  Μητροπόλεις που εμπλέκονται ενεργητικά στην πολιτική κατεύθυνση της περιοχής βλέπουν χώρο και όχι χώρες  με ότι αυτό συνεπάγεται επειδή η Τουρκία είναι «κλειδί» για το ΝΑΤΟ στο υπο διαμόρφωση νέο σύστημα ασφαλείας, δεν μπορεί να αποκλειστεί ( λόγω της αποτυχίας του κράτους) και η ελεγχόμενη διολίσθηση της Ελλάδας στην σφαίρα επιρροής της Τουρκίας, κάτι το οποίο έχει αρχίσει ήδη να  δουλεύεται ενεργά στην Κύπρο. 

Σχολιασμός

Κοινοποιήστε το: